เคธเคฌ เค เคเคจเคฌी เคนैं เคฏเคนाँ เคौเคจ เคिเคธ เคो เคชเคนเคाเคจे
Sab Ajnabi Hain Yaha Kaun Kis Ko Pehchane
— Kaifi Azmi (เคैเคซ़ी เคเค़เคฎी) —
There is a peculiar kind of loneliness that exists only in a crowd. It is the isolation of the city, the silence of a bustling bazaar, and the quiet ache of realizing that familiarity has been replaced by estrangement. In the vast library of Urdu poetry, few have captured this modern existential crisis as poignantly as Kaifi Azmi.
In his masterpiece, "Sab Ajnabi Hain Yaha," Azmi Sahab moves beyond the romanticism of traditional Ghazals to touch the raw nerve of societal disconnection. He speaks of a world where people are physically close but emotionally miles apart—a world where stories are heard, but souls are unrecognized.
This Ghazal is not just a complaint; it is a mirror to our times. Whether referring to the political turbulence of his era or the timeless human condition of feeling like a stranger in one's own land, these verses resonate with a haunting beauty. Let us walk through the "ruins of thirst" that Kaifi describes so vividly.
เคธुเคจा เคเคฐो เคฎिเคฐी เคाँ เคเคจ เคธे เคเคจ เคธे เค
เคซ़्เคธाเคจे
เคธเคฌ เค
เคเคจเคฌी เคนैं เคฏเคนाँ เคौเคจ เคिเคธ เคो เคชเคนเคाเคจे
Suna karo miri jaan in se un se afsane
Sab ajnabi hain yahan kaun kis ko pehchane
เคฏเคนाँ เคธे เคเคฒ्เคฆ เคुเค़เคฐ เคाเค เค़ाเคซ़िเคฒे เคตाเคฒो
เคนैं เคฎेเคฐी เคช्เคฏाเคธ เคे เคซूँเคे เคนुเค เคฏे เคตीเคฐाเคจे
Yahan se jald guzar jao qafile walo
Hain meri pyas ke phoonke huye ye veerane
เคฎिเคฐे เคुเคจूเคจ-เค-เคชเคฐเคธ्เคคिเคถ เคธे เคคंเค เค เคเค เคฒोเค
เคธुเคจा เคนै เคฌंเคฆ เคिเค เคा เคฐเคนे เคนैं เคฌुเคค-เค़ाเคจे
Mere junoon-e-parastish se tang aa gaye log
Suna hai band kiye jaa rahe hain but-khane
เคเคนाँ เคธे เคชिเคเคฒे เคชเคนเคฐ เคोเค เคคिเคถ्เคจा-เคाเคฎ เคเค ा
เคตเคนीं เคชे เคคोเคก़े เคนैं เคฏाเคฐों เคจे เคเค เคชैเคฎाเคจे
Jahan se pichle pahar koi tishna-kaam utha
Wahin pe tode hain yaaron ne aaj paimane
เคฌเคนाเคฐ เคเค เคคो เคฎेเคฐा เคธเคฒाเคฎ เคเคน เคฆेเคจा
เคฎुเคे เคคो เคเค เคคเคฒเคฌ เคเคฐ เคฒिเคฏा เคนै เคธเคนเคฐा เคจे
Bahar aaye to mera salaam keh dena
Mujhe to aaj talab kar liya hai sehra ne
เคนुเค เคนै เคนुเค्เคฎ เคि 'เคैเคซ़ी' เคो เคธंเคเคธाเคฐ เคเคฐो
เคฎเคธीเคน เคฌैเค े เคนैं เคुเคช เคे เคเคนाँ เค़ुเคฆा เคाเคจे
Hua hai hukm ki 'Kaifi' ko sangsaar karo
Maseeh baithe hain chup ke kahan khuda jaane
The closing couplet (Maqta) of this Ghazal serves as a stinging indictment of hypocrisy. When Kaifi writes, "Hua hai hukm ki Kaifi ko sangsaar karo" (The order has been given to stone Kaifi to death), he invokes the imagery of martyrdom for speaking the truth.
Yet, the tragedy is not in the execution order, but in the absence of the "Maseeh" (The Messiah/Healer). It suggests a world where judgment is swift, but compassion is in hiding. In an era where being misunderstood is the norm, Kaifi Azmi’s words remind us that sometimes the desert (Sehra) calls to us more loudly than the spring (Bahar), offering a solitude that is at least honest, compared to the crowd that no longer recognizes its own.
๐ฅ Curated Gems You Must Read ๐ฅ
Handpicked poetry that touches the soul.